دانشمندان استرالیایی این زن را "تواسپیک "نامیدند ومطالعه ی دقیق ساختار آن نشان می دهد که این ژن ظاهرا پروتئینی را رمز گذاری نمی کند وRNAآن نیز به نمونه های موجود در ژن های دیگر شباهتی ندارد.به همین دلیل گمان می رود اختلالات گفتاری به دلیل تغییر شکل به وجود آمده در ساختار این ژن و رابطه آن با ژن های مجاور است.

فرضیه های موجود دال بر این است که این ژن در حیوانات وجود دارد لیکن به دلیل وجود دستگاه آوایی در انسان بشر توانسته قوه ی ناطقه خود را تکمیل و به حالت بالفعل در آورد.